En gisteren in de toko....ik was samen met mijn oudste afgereist om voedingskleurstof te halen voor de eieren. Het was verschrikkelijk druk in de winkel en ik stond redelijk achteraan te wachten op mijn beurt toen ik ineens ingehaald werd door een ouder stel die pontificaal voor mij en mijn dochter gingen staan. Ik dacht eerst nog dat ze even wilden kijken wat er allemaal te koop was maar ze waren van plan te blijven staan. Dus ik tik, in het kader van het avontuur en vooral leren voor mijzelf op te komen anders lukt het me nooit genoeg lef te verzamelen voor die parachutesprong, de meneer op de schouder en zeg: 'U heeft het misschien niet gezien maar ik sta hier met mijn dochter te wachten en.....' Hij onderbreekt mij abrupt en zegt met luide stem die in de hele winkel hoorbaar is: 'Nee hoe moet ik nu weten dat u in de rij staat (DUH, ik sta met mandje duidelijk achter degene die voor mij aan de beurt is en ik werd letterlijk door jou aan de kant gedrukt zodat je voor kon dringen, maar ik houd netjes mijn mond) u staat hier wat mij betreft gewoon te kijken naar die artikelen daar (en hij wijst op een mooi gestyleerd reclame hoekje waar ik naast sta) hoe moet ik dan ruiken of u in de rij staat?? NOU??', schreeuw hij me agressief toe. "Meneer ik zeg het alleen maar', zeg ik beslist. 'Nou dan', bitst hij mij toe en draait demonstratief de rug naar mij toe. Ik kan het niet laten en zeg duidelijk hoorbaar: 'U heeft duidelijk een te drukke dag achter de rug...' Twee telen later is de volgende aan de beurt en zijn vrouw draait zich om en gebaart naar mij dat ik voor mag. Waarop ik tegen haar zeg: Nee mevrouw, uw man heeft mij net overduidelijk, op niet mis te verstane wijze toegeschreeuw dat de eerst volgende die aan de beurt was niet ik zal zijn, dus het is uw beurt.' De vrouw is compleet van haar stuk en kleurt toch achter haar oren, had ze nou werkelijk gedacht dat de toon van de man mij ontgaan was? Iedereen in de winkel was er getuige van. En ze zegt: 'maar ik wil geen ruzie hierover', waarop ik antwoord dat ze met mij echt geen ruzie krijgt, dat ik zie dat hun een enorm drukke dag hebben en ze van mij betreft daarom wel voor mogen als dat is wat hun leven een beetje dragelijker maakt vandaag. Bij de man, die nog steeds met de rug naar mij toestaat komt inmiddels het stoom uit de oren, maar hij schuift zijn vrouw naar voren en zij doet haar bestelling. Pal daarna roept de winkelbediende dat de volgende aan de beurt is, wie zal dat zijn? De agressieve meneer staat nu zo voor mij dat ik helemaal niet meer zichtbaar ben (hij doet het express, ik weet het zeker) dus ik zwaai flink met mijn armen om mezelf weer een beetje zichtbaar te maken en roep door de winkel: Ja hiero, helemaal achterin de zaal!! Waarop de man achter de toonbank terug roept: Komt u maar mevrouwtje, achter in de zaal staan altijd de gezelligste mensen!! en hij geeft mij een dikke knipoog. Mijn dochter besterft het ondertussen en eenmaal buiten verneem ik dat de agressieve meneer zowat een rolberoerte kreeg omdat ik zo kalm bleef. Eenmaal thuis het hele verhaal gesmst aan mijn lief, die op zijn werk zat, en prompt terug schreef dat dit wel een heel mooi avontuur was. Nou, zeg dat maar tegen mijn bloeddruk. Van buiten leek het allemaal redelijk kalm maar van binnen was ik een zenuwinzinking nabij. Heel even kwam het in mij op het beroepsavonturier zijn te laten voor wat het is en gewoon weer, lekker veilig, gezinsmanager te worden. Maar realiseerde me op tijd dat een beetje tegenslag er ook bij hoort. Alle begin is moeilijk en ik had toch vooral al een heleboel leuke avonturen meegemaakt?
Ik had bijvoorbeeld deze week eindelijk de sjaal af gemaakt waar ik al drie jaar op aan het breien was bij tijd en wijle. Gelukkig is het nog hartstikke koud zodat ik hem ook daadwerkelijk om kan. Ik had mijzelf opgegeven als proefpersoon voor nog te ontwikkelen stomamateriaal en de trail met goed gevolg afgehandeld. Ook ben ik meermalen model geweest voor mijn buurmeisje die de kappersopleiding doet en probeer, op vraag van de fabrikanten, regelmatig nieuwe voedingsmiddelen uit om te beoordelen of het wel in de schappen van de winkel moet blijven of verschijnen. Het punt is dat het allemaal redelijk kleine avonturen zijn, de zogeheten korte-termijn-avonturen. Ik wil on-the-side eigenlijk ook wel een langlopend avontuur, eentje die maanden of jaren in beslag kan nemen. Het eerste langlopende avontuur is een paar maanden geleden al opgestart, het schrijven van een boek (thriller/horror) samen met Jeroen (vriend/familie/bekende). Alhoewel ik nu even in een writersblock zit ben ik ervan overtuigd dat het boek er komt en velen de stuipen op het lijf zal jagen. Het tweede langlopend project kwam deze week tot mij, toen ik de befaamde drie jaren sjaal in elkaar aan het zetten was. Die is, net als alles van mijn hand, een Koosje Original. Ik merk alles wat ik maak, een gewoonte die ik een aantal jaren geleden ben gestart na een mislukt vrijwilligers project/debacle waarin ideeen van mijn hand (Paper Crane, een methode om de zorg in nederland te verbeteren) gestolen werden en glashard werden gepresenteerd (en verkocht!!) als eigen ideeen. Les geleerd, alles komt gemerkt en gedateerd in de computer. Elke tekening, pot weckjam/komkommer/appelmoes, sjaal, deken of wat er dan ook uit mijn vingers komt, wordt voorzien van mijn merk: Koosje Original. Het logische gevolg is dus, zo had ik bedacht, dat ik mijzelf ook best als merk kan gaan presenteren, iedereen kan het en je hoeft er niets bijzonders voor te kunnen, alhoewel dat wel makkelijk zou zijn. Je hoeft alleen maar je naam te noemen en te verschijnen. Af en toe lanceer je iets nieuws waar jouw naam op mag staan en voila: je naam is een merk geworden en niet meer iets persoonlijks. Vanaf nu krijgen jullie dus niet alleen de kleine avonturen mee maar ook de opbouw van het grote avontuur, dat weer uit kleine avontuurtjes bestaat, das om het makkelijk te houden ;) Vandaar ook dat mijn blognaam veranderd is van Beroepsavonturier naar Koosje Original, Beroepsavonturier. En mocht er ooit iets van mijn hand in jouw bezit komen, wees er dan heel zuinig op. Het kan maar zo zijn dat je achterkleinkinderen een enorme slag slaan, later bij tussen kust en kitsch.....
Fijne paasdagen allemaal!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten