De beste wensen

Er was weinig te avonturen deze feestdagen. Ik wilde wel maar had al mijn energie nodig om de feestelijke boodschappen gedaan te krijgen. Heel strikt genomen is het doen van boodschappen zo rond de feestdagen een avontuur op zich, maar dat terzijde. Ik was er niet op uit een avontuur te beleven. Ik wilde de winkel in, knallen en dan zo snel mogelijk weer naar huis. Ik kan namelijk heel slecht tegen drukte. Correctie: Ik kan heel slecht tegen mensen als het druk is. Er zijn er maar weinig die hun kalmte kunnen bewaren in een winkel waar je over de koppen kan lopen. Er zijn er ook maar heel weinig die zich realiseren dat er voor iedereen echt ruim voldoende te halen valt en dat we vanuit dat oogpunt in luxe leven.

En zo lopen er behoorlijk wat mensen met korte lontjes en verstand op nul hun boodschappenlijst achterna, een combinatie waar ik acuut van ga lopen klieren. Ik kan er niets aan doen. Ik help mensen nou eenmaal graag hun zwaktes te overwinnen. Maar ik was niet uit mijn hol gekropen om te avonturieren. En zo stonden we in alle vroegte bij de Lidl. Het was druk maar wij vonden toch een parkeerplekje, er stonden genoeg winkelwagentjes en in de winkel gaf ik het laatste pakje gerookte zalm weg met een glimlach om vervolgens aan te schuiven in de rij voor de kassa die achterin de winkel al begon. Ik presteerde het zelfs om iemand die maar drie dingetjes had voor te laten gaan. En dat terwijl ons ijs aan het smelten was. Ik was trots op onze enorme rust en sereniteit, wij waren in kerstsfeer zoveel was duidelijk.

Mijn goede humeur had een reden, wij hadden het er erg goed voorstaan deze feestdagen en daar rondom. Het is een groot goed als je die dagen door kan brengen met de mensen die je zo dierbaar zijn en wij waren in die positie. Het waren met recht hele fijne dagen met alle mensen die ik zo graag om mij heen heb.  Er over nadenkend kom ik tot geen andere conclusie dan dat wij elkaar opzochten op het moment dat de dagen het kortst zijn en de nachten het langst. Is een mooie metafoor niet? De kerstgedachte ten top. En ik heb ze allemaal stuk voor stuk vastgehouden en geknuffeld. Ik heb in mijn leven veel mensen zien komen en gaan maar deze mensen hebben een speciale plek in mijn hart. Ik koester ze en vertrouw ze blindelings. Het heeft lang geduurd voor ik me zo open kon stellen in vriendschappen, ik heb namelijk veel mensen verongelijkt en vol beschuldigingen zien vertrekken die het stukje “ik-heb-nou-eenmaal-een-bewerkelijk-lijf” niet aan konden en persoonlijk trokken. Dat kwetst. Ik heb me heel lang afgesloten voor alles en iedereen die maar aardig was tegen mij, puur uit angst. Dat dat niet handig was bleek al snel, je beschermt jezelf dan misschien tegen vervelende mensen maar je loopt ook de leuke mensen mis. Nu wil ik het gezegd hebben, dat deze mensen mij dierbaar zijn. Ik wil dat ze weten wat ze voor mij betekenen, dat ik blij ben met hun in mijn leven en dat ik van mening ben dat de tijd die ik met ze doorbreng altijd te weinig is want ik zie ze zo graag. Heel veel zijn jullie er in mijn blogs al tegen gekomen en over een aantal lezen jullie komend jaar pas, die bewaar ik nog even .

Ik heb echter één klein probleem met de feestdagen. Er moet gegeten worden, het liefst lekker. En nou gaan eten en ik niet zo heel goed samen. Het was oppassen maar ik ben er redelijk doorheen gerold. Oudejaarsdag echter, mocht ik een tikkeltje over de schreef.  Ik bakte op die dag oliebollen voor de hele buurt en iedereen die op uitnodiging aan wilde schuiven. Het is al 6 jaar een terugkerende traditie en het is elk jaar weer een hele happening en eentje die ik niet alleen tot uitvoer kon brengen. Mijn lieve buurvrouw Nicolette en mijn lieve buurman Frank zorgden zoals elk jaar weer voor warme chocolademelk en glühwein en ook dit jaar hielp mijn lieve vriendin Marion de oliebollen weer bruin te bakken. De vuurkorf stond aan en het moment dat ik begon met bakken was het moment dat er ook officieel vuurwerk afgestoken mocht gaan worden en dat lieten Freddy en Jasper zich geen twee keer zeggen. De straat stond vol met mensen die even lekker kwamen buurten en elkaar het allerbeste wensten voor het nieuwe jaar. Ik ben nog nooit zo vaak geknuffeld op één dag en ik heb er met volle teugen van genoten, vooral omdat het dit jaar echt de allerlaatste keer is dat we het in deze vorm vierden. Het wordt me teveel, ik kan het qua energie niet meer bij benen.  Na het bakken van 192 oliebollen op oudejaarsdag was het op. Ik heb er elk jaar last van maar de voordelen wogen nog steeds op tegen de totale afwezigheid van energie de volgende dag. Nu is het klaar, het is mooi geweest. Komend oud en nieuw bak ik louter nog voor een besloten kring op oudejaarsdag. Zie ik het ook weer eens een keer twaalf uur worden.

En zo hebben we een heel nieuw jaar voor de boeg. Een jaar waarin ik hoop dat het jullie allemaal voor de wind gaat. Van menigeen heb ik, via het smoelenboek, al de wensen gelezen voor het nieuwe jaar. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het voor iedereen prachtig gaat worden, we weten allemaal dat er ook een aantal zullen zijn voor wie het allemaal anders loopt dan gehoopt. En dan wens ik diegene de wijsheid en kracht toe om door te zetten en vol te houden. Het komt goed, echt waar. Ik persoonlijk heb een jaar achter de rug van afsluiten en opnieuw beginnen. Dingen uitproberen, grenzen opzoeken en soms overschrijden. Uitzinnig gelukkig zijn als iets lukt of ik weer iets nieuws kan eten en afgrijselijk in de put zitten als dit lijf na weken ziek zijn nog steeds niet wil. Maar vooral van leven en niet meer bang zijn voor mijn lichaam, dat is wel de grootste winst die ik geboekt heb het afgelopen jaar. Ik heb pijn en ongemak leren accepteren en kan er redelijk mee omgaan. Betekend dit dan het einde van mijn carriere als avonturier? Welnee, door al het bovenstaande sta ik nog meer open voor het avontuur. En zo gaan we wat mij betreft dus een geweldig jaar tegemoet. Een jaar waarin ik mijzelf beloofd heb zoveel mogelijk zelf te maken. Van eten (vers en zonder gebruik van pakjes tot aan de kleuren taart van hiernaast) tot dekens (mijn grootste wens is het haken van een granny square). Mijn eerste deken is er één waar ik me behoorlijk op verkeken heb en het gaat al hard de kant op van mijn drie-jaren-sjaal. En ik zweer het, dit jaar lukt het me een trui te breien.

Een jaar waarin Fred en ik vaak gaan toeren met de motor. Een jaar waarin ik toch weer overweeg de zwemvierdaagse te zwemmen (het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik ben nou eenmaal halsstarrig koppig ) maar dan wel de halve afstand, je kan ook teveel willen he? Een jaar waarin ik zeker weer naar een concert ga (de kaartjes zijn al gekocht, het is volgende week al!!) en hoop dat de nasleep minder zal zijn omdat ik nu “maar een avond goed hoef te zijn” en niet een hele dag. En dit jaar hebben Nanda en Jeroen, Fred en ik elkaar plechtig beloofd dat wij met z'n allen aanwezig zullen zijn bij de opnames van de top 2000 a gogo. Het wordt een jaar van leven en genieten van de dingen die ik nog kan zolang ik ze nog kan. Ik ben namelijk niet gek, er komt een moment dat het over is en ik vooral niet terug wil kijken met spijt en de gedachte “had ik toen maar…”. Een jaar dat jullie weer mee gaan krijgen omdat ik het schrijven zo leuk vind en nog niet aan stoppen denk. Maar bovenal een jaar waarin ik hoop dichtbij mijn familie en vrienden te zijn, veel tijd met ze door te brengen en hopen dat ze weten hoe bijzonder ze voor mij zijn.

Heb een fantastisch 2014! Dat het een mooi jaar mag worden, vol liefde, vriendschap, genegenheid, geluk en gezondheid.